czwartek, 28 lutego 2013

Nabożeństwo ekumeniczne w Wieczerniku



RV / Jerozolima / KAI

Fot. BOŻENA SZTAJNER
Wieczernik był miejscem ekumenicznego spotkania w piątym dniu Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w Jerozolimie. W liturgii przygotowanej przez benedyktynów z opactwa na Syjonie wzięli udział przedstawiciele lokalnych Kościołów oraz pielgrzymi z różnych stron świata.
Ekumeniczna celebracja w historycznym miejscu Ostatniej Wieczerzy była najbardziej charakterystycznym momentem Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w Jerozolimie. Komentując słowa Chrystusa „Nie nazywam was sługami lecz przyjaciółmi” (por. J 15,15) o. Gregory Collins, benedyktyński opat wspólnoty na Syjonie, powiedział, że „Bóg szuka relacji przyjaźni, a nie poddaństwa”.
Dla licznych uczestników samo sanktuarium Wieczernika było szczególnym symbolem daru wiary i nadzieją jedności. W modlitwie często podkreślano, że to miejsce, gdzie została ustanowiona Eucharystia i przekazany dar Ducha Świętego, jest znakiem komunii i przyjaźni Boga z człowiekiem.
W tym roku w organizację ekumenicznej modlitwy w Jerozolimie włączyli się anglikanie, Ormianie, luteranie, melchici, wspólnoty syryjska i etiopska oraz katolicy obrządku łacińskiego, którzy przygotowali nabożeństwo we franciszkańskim kościele Najświętszego Zbawiciela na Starym Mieście.
Chrześcijanie w Jerozolimie stanowią niedużą społeczność, podzieloną na różne Kościoły i wyznania. Głównym aspektem działalności ekumenicznej jest codzienny kontakt między chrześcijanami, opierający się na braterskich relacjach i spontanicznej bezpośredniości. Pozwala to na lepsze poznawanie się i okazywanie wzajemnego szacunku braciom innych wspólnot. Przykładem praktycznego ekumenizmu są m.in. wizyty z okazji świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy.

Myrna Nazzour

"Myrna Nazzour to jedna z największych obecnie żyjących mistyczek kościoła katolickiego, a znaki jakich Bóg dokonuje za jej pośrednictwem są dowodem tego, że cuda oraz uzdrowienia nie są jedynie wydarzeniami ze Starego Testamentu, ale także rzeczywistością Kościoła naszych czasów" - Dominik Tarczyński, Prezes Stowarzyszenia Wspólnota Katolików Charyzmatycy.


Objawienia w Soufanieh - dzielnicy Damaszku, stolicy Syrii, są niezwykłe. Nie tylko dlatego, że obfitują w nadzwyczajne zjawiska. Jeszcze bardziej niezwykły był skutek, jaki wywołały: zostały zaakceptowane zarówno przez miejscowych hierarchów katolickich jak i prawosławnych.
 
Wszystko zaczęło się 23 listopada 1982 roku. 18-letnia Myrna (po arabsku: Maria) Nazzour z dwiema koleżankami modliła się nad łóżkiem swej chorej przyjaciółki Layli. Myrna należy do katolickiego Kościoła grecko-melchickiego - jednego z ponad 30 Kościołów wschodnich, pozostających w łączności ze Stolicą Apostolską i uznających władzę papieską. Jedna z koleżanek, obok której się modliła, wyznaje prawosławie, druga jest muzułmanką. Nagle podczas modlitwy muzułmanka zauważyła, że ręce Myrny promienieją światłem i pokryły się olejem. Myrna położyła ręce na głowie Layli, która wkrótce wyzdrowiała! Trzy dni później Myrna w podobny sposób uzdrowiła swę matkę.
 

Rolę katolików melchickich...

Rolę katolików melchickich w dialogu ekumenicznym i międzyreligijnym podkreślił Papież, przyjmując w Sali Klementyńskiej 300 pielgrzymów tego obrządku z ich patriarchą Grzegorzem III Lahamem i kilkunastu biskupami.


2008-05-08
autor: Radio Watykańskie/a.
Przybyli oni z Bliskiego Wschodu oraz z melchickiej diaspory rozproszonej po całym świecie. Benedykt XVI zachęcił ten Kościół wschodni do częstego zwoływania synodu z udziałem wszystkich jego biskupów. Wyraził uznanie dla działalności ekumenicznej melchitów, a zwłaszcza dla ich braterskich relacji z prawosławnymi. Pochwalił także troskę o utrzymywanie dobrych stosunków z muzułmanami i wzajemne zrozumienie – zgodnie ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II. 

„Pełniąc swą misję w niespokojnym i nieraz dramatycznym kontekście Bliskiego Wschodu Kościół staje wobec sytuacji, w których polityka odgrywa rolę nieobojętną dla jego życia - mówił Ojciec Święty. - Ważne jest zatem, by utrzymywał kontakty z władzami politycznymi, instytucjami i różnymi partiami. Tym niemniej duchowieństwo nie powinno się angażować w życie polityczne, które należy do świeckich. Kościół ma jednak ukazywać wszystkim światło Ewangelii, by służyli dobru wspólnemu. Wtedy wszędzie zapanuje sprawiedliwość, aby otworzyła się wreszcie droga pokoju przed wszystkimi ludami tego umiłowanego regionu”.

Mówiąc o rozpoczynającym się wkrótce Roku św. Pawła, Papież nawiązał do faktu, że patriarcha melchicki rezyduje w Damaszku – mieście jego nawrócenia. Benedykt XVIzachęcił, by obchody 2000. rocznicy narodzenia apostoła były okazją do pogłębionej pracy duszpasterskiej we wszystkich diecezjach i parafiach tego Kościoła. Odczytanie na nowo pism św. Pawła winno pomagać w lepszym poznawaniu Chrystusa.

Sytuację i misję melchitów przedstawił ich patriarcha Grzegorz III:

„My, arabscy chrześcijanie wschodni, żyjący w świecie o większości muzułmańskiej, mamy wobec tego świata jedyną, nieodwracalną, niezastąpioną, kategoryczną i niemal wyłączną misję - powiedział melchicki hierarcha. - Żyjemy razem od czternastu wieków. Tę rolę pełnimy przez naszą obecność i świadectwo w świecie arabskim. Jest ona ważna zwłaszcza w Libanie i Syrii. Liban szczególnie potrzebuje twojej modlitwy, Ojcze Święty, twego słowa oraz interwencji. Innym aspektem misji greckokatolickiego Kościoła melchickiego jest jego rola w ekumenicznym dążeniu do jedności chrześcijan. Nasz Kościół jest świadomy tej misji. Przez 130 lat musiał on żyć w katakumbach, by zachować komunię z Kościołem rzymskim. Jest ona naszym historycznym, nieodwracalnym wyborem. Chcemy jednak żyć w łonie Kościoła katolickiego w sposób, jaki prawosławni mogą akceptować. Chcemy żyć w pełni wschodnią, prawosławną tradycją, a zarazem w pełnej komunii z Rzymem. Jest to dzisiaj prawdziwe, wielkie wyzwanie dialogu katolicko-prawosławnego”. 

Kościół melchicki


Kościół melchicki (także "melkicki", oficjalnie "Grecki Melchicki Kościół Katolicki", łac. Ecclesia Graeca Melkita) - jeden z katolickich Kościołów wschodnich, działający pierwotnie na terenie starożytnych patriarchatów Antiochii, Jerozolimy i Aleksandrii, a obecnie również wśród diaspory wiernych w Europie i w obu Amerykach. Kościół melchicki wywodzi się z prawosławnej Cerkwi istniejącej na obszarze wymienionych patriarchatów.

Melkiteca.jpg

Opis Kościoła melchickiego trzeba zacząć od uprzytomnienia sobie, że stolice trzech patriarchów Wschodu - Aleksandria, Antiochia i Jerozolima - już między VII a X wiekiem dostały się pod trwające do dziś panowanie muzułmańskie. Konsekwencją było znaczne osłabienie pozycji tych patriarchów, już wcześniej nadwerężonej przez rozłamy nestoriański i monofizycki. Podbój tych terenów przez Arabów doprowadził do uzależnienia tych patriarchatów od patriarchy konstantynopolitańskiego. Choć bowiem stale istniała świadomość kościelnej odrębności Syrii i Egiptu od Konstantynopola, to jednak nigdy nie kwestionowano, że tamtejsze Kościoły są częścią jednej Cerkwi, podległej duchowemu zwierzchnictwu patriarchy ekumenicznego. Paradoksalnie, zależność azjatyckiej i afrykańskiej Cerkwi od patriarchy Konstantynopola przybrała na sile po opanowaniu jego siedziby przez Turków. Wtedy bowiem utworzono w państwie tureckim system millet, w którym patriarcha konstantynopolitański stał się głową rum millet ("nacji prawosławnej"), sprawując władzę cywilną, a zwłaszcza fiskalną i finansową nad wszystkimi wyznawcami prawosławia w Imperium Osmańskim. Ostatecznym skutkiem takiego układu sił stało się niemal całkowite podporządkowanie patriarchów Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy patriarchom Konstantynopola. W szczególności dotyczyło to hierarchii duchownej na tych terenach: mimo że wierni byli Egipcjanami czy też Syryjczykami, mówiącymi po koptyjsku czy po aramejsku (później po arabsku), to nominowani przez Konstantynopol duchowni wszystkich szczebli (łącznie z patriarchami) byli Grekami i językiem tamtejszych Cerkwi był język grecki. Sytuacja ta prowadziła do konfliktów, szczególnie wyraźnych w Cerkwi antiocheńskiej.

Grzegorz III Laham

Grzegorz III Laham (t. Lahham, ur. 15 grudnia 1933) – duchowny katolickiego kościoła melchickiego, od 2000 patriarcha tego kościoła – „Patriarcha miast Antiochii, Aleksandrii i Jeruzalem, Cylicji, Syrii, Iberii, Arabii, Mezopotamii, Pentapolis, Etiopii, całego Egiptu i całego Wschodu, Ojciec Ojców, Pasterz Pasterzy, Biskup Biskupów, Trzynasty spośród Świętych Apostołów”.

Przyszły patriarcha urodził się 15 grudnia 1933 w wiosce Daraja (Daraya) koło Damaszku w Syrii jako Lutfi Laham. W 1943 wstąpił do seminarium ojców salwatorianów w ich klasztorze Świętego Zbawiciela w Szuf (Shouf) koło Sydonu w Libanie. 15 sierpnia 1949 złożył wstępne, a 20 stycznia 1952 – wieczyste śluby zakonne. Następnie studiował filozofię i teologię. Po ukończeniu tego seminarium w 1956 władze zakonne wysłały go na dalsze studia do Rzymu, gdzie studiował teologię w prowadzonym przez jezuitów Papieskim Instytucie Wschodnim w Rzymie. W toku tych studiów 15 lutego 1959 przyjął święcenia kapłańskie w opactwie obrządku greckiego w Grottaferrata. Studia zakończył doktoratem z eklezjologii kościołów Wschodu.

Grzegorz III Laham

Kosciol trudnego trwania


Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupow dla Bliskiego Wschodu Watykan, 10-24 pazdziernika 2010 r.


Choc chrzescijanie w zdominowanych przez islam krajach Bliskiego Wschodu, poza Arabia Saudyjska, formalnie ciesza sie wolnoscia wyznania, praktycznie w zadnym z nich Kosciol nie moze dzialac z pelna swoboda. Z jednej strony katolicy nie maja prawa gloszenia swej wiary publicznie, gdyz prozelityzm wobec wyznawcow islamu jest zabroniony i ostro karany, a z drugiej - musza sie zmagac z prozelityzmem islamskim, ktory w tym regionie jest powszechny, glownie za sprawa oswiaty i mediow... Dramatyczna sytuacja chrzescijan w swiecie islamskim, ale takze zydowskim to problemy, wobec ktorych stana uczestnicy Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupow dla Bliskiego Wschodu, ktore uroczysta Msza sw. pod przewodnictwem Ojca Swietego rozpocznie sie 10 pazdziernika br. w Watykanie.

Rozpoczynajacy sie w niedziele Synod, zwolany przez Benedykta XVI na liczne prosby biskupow Bliskiego Wschodu, odbywac sie bedzie pod haslem: "Kosciol katolicki na Bliskim Wschodzie: wspolnota i swiadectwo. 'Jeden duch i jedno serce ozywialy wszystkich wierzacych' (Dz 4, 32)". Zgromadzenie bedzie okazja do nakreslenia sytuacji i wskazania roli, jaka pelnia Koscioly katolickie na Bliskim Wschodzie, stad tez istotnymi tematami obrad beda sprawy wolnosci religijnej i jednosci chrzescijan. Obok zagadnien duszpasterskich analizowane beda rowniez najbardziej drastyczne problemy katolikow tego regionu zwiazane z przesladowaniem chrzescijan. Konsekwencja tego jest ogromny problem emigracji, ktora w szybkim tempie zmniejsza liczbe wyznawcow Chrystusa na tych terenach. Obrady synodalne maja tez sluzyc temu, aby w krajach, w ktorych katolicy sa juz znikoma mniejszoscia, wciaz czerpali moc i radosc z dawania swiadectwa o Chrystusie, a czyniac to, rozumieli, ze ich swiadectwo to nie tylko trudne trwanie, lecz przede wszystkim powolanie...

Grecko-Melchicki Kosciol Katolicki

Grecko-Melchicki Kosciol Katolicki wyodrebnil sie w XVII wieku z prawoslawnego patriarchatu antiochenskiego. W 1724 roku stojacy na jego czele Cyryl VI Tanas (1680-1760) zlozyl przed Biskupem Rzymu wyznanie wiary, wraz z grupa wiernych powracajac do jednosci ze Stolica Apostolska. Dwadziescia lat pozniej Papiez Benedykt XIV (1740-1758) na znak lacznosci z Nastepca sw. Piotra ofiarowal mu paliusz. 

Choc w przeszlosci mialo rozne znaczenia, obecnie slowo "melchici" odnosi sie wylacznie do grekokatolikow pochodzenia arabskiego, ktorym przewodzi patriarcha Antiochii i calego Wschodu, Aleksandrii i Jerozolimy melchitow z siedziba w Damaszku.

Na strukture administracyjna Grecko-Melchickiego Kosciola Katolickiego, obok patriarchatu, skladaja sie: 9 archidiecezji, 11 diecezji, 2 terytoria patriarchalne, egzarchat patriarchalny oraz egzarchat apostolski w 14 krajach swiata: Libanie, Syrii, Egipcie, Iraku, Izraelu, Jordanii, Kuwejcie, Palestynie, USA, Brazylii, Meksyku, Australii, Kanadzie i Wenezueli. 

Liczbe wiernych Grecko-Melchickiego Kosciola Katolickiego ocenia sie na ponad 1,3 mln, zamieszkujacych glownie w Syrii i Libanie, jak tez w obu Amerykach, Europie i Australii.

Syria: islamiści zajęli i sprofanowali katolicki kościół melchicki



Data publikacji: 2012-06-15 22:00

Syria: islamiści zajęli i sprofanowali katolicki kościół melchicki
Lilian Wagdy / commons.wikimedia.org
Radykalna bojówka islamska zajęła i sprofanowała katolicki kościół melchicki św. Eliasza w syryjskiej miejscowości Qusayr, położonej w pobliżu miasta Homs. Napastnicy wyważyli drzwi do świątyni, bili w dzwony i ośmieszali święte przedmioty – relacjonuje Radio Watykańskie.

Najście w Qusayr miało charakter prowokacyjny. Islamiści chcą skłonić do ucieczki pozostałych w mieście chrześcijan. W ostatnich dniach miejscowość tę, po kolejnych groźbach islamskich rebeliantów, opuściło ponad 1000 wyznawców Chrystusa.

Atak wywołał przerażenie miejscowych chrześcijan, którzy ukrywają się jeszcze po domach. W niewielkiej liczbie przebywają tam osoby starsze, które mimo zagrożenia przemocą nie chciały opuścić miasta. 

Wielu z chrześcijańskich uciekinierów schroniło się w pobliskich wsiach. Zdaniem tamtejszych katolików profanacja kościoła w Qusayr jest sygnałem bardzo niepokojącym i potwierdza niestety informacje o rozpętywaniu przez niektóre frakcje syryjskiego konfliktu wojny religijnej.

Źródło: Radio Watykańskie
pam
 


Read more: http://www.pch24.pl/syria--islamisci-zajeli-i-sprofanowali-katolicki-kosciol-melchicki,3475,i.html#ixzz2MCjdp5l6

Kościół melchicki wzywa do budowy nowej Syrii


Data publikacji: 2012-06-20 04:00


Kościół melchicki wzywa do budowy nowej Syrii
fot. wikimedia.commons / cc lincence
Aby wyjść z syryjskiego kryzysu i zakończyć trwający konflikt, konieczne jest, aby wszyscy Syryjczycy połączyli siły na rzecz autentycznego dialogu narodowego - powiedział patriarcha Antiochii i całego Wschodu Grzegorz III Laham otwierając w Bejrucie obrady Synodu Kościoła melchickiego. Uczestniczą w nich biskupi i przedstawiciele tego Kościoła greckokatolickiego z Bliskiego Wschodu, Europy, Ameryki i Australii.

Patriarcha wyraził solidarność z narodem syryjskim, pragnącym „życia, godności i jedności swego kraju”. Wyraził nadzieję, że wszystkie warstwy społeczne i wspólnoty religijne zgodnie podejmą reformę państwach na wszystkich płaszczyznach: politycznej, społecznej, kulturalnej i administracyjnej. Wymagać to będzie „wysiłku wszystkich Syryjczyków: rządu, partii politycznych, intelektualistów, konstruktywnej opozycji”. 

Grzegorz III wezwał „wszystkie zainteresowane strony w kraju i zagranicą” do uczestnictwa w „budowie nowej Syrii według modelu pluralistycznej demokracji”.

Wskazał przy tym, że „przemoc przekroczyła już wszelkie granice” i „zniszczyła naród”. Zaapelował, by „nie popychać niewinnych obywateli do konfliktu politycznego” i „nie terroryzować cywilów porwaniami, zabójstwami, wymuszeniami, zniszczeniem i zajmowaniem ich mienia”.


KAI


Read more: http://www.pch24.pl/kosciol-melchicki-wzywa-do-budowy-nowej-syrii,3566,i.html#ixzz2MCj6kQTv

Kosciol maronicki

Nazwa Kosciola wiaze sie z postacia sw. Marona, mnicha, ktory zyl w drugiej polowie IV wieku w gorach Taurusu nad Orontesem w dzisiejszej Syrii, na ziemiach nalezacych do patriarchatu antiochenskiego. Znany ze swej duchowosci pustelnik zaslynal jako wybitny przewodnik duchowy, ale takze jako cudotworca umiejacy czytac w duszach ludzkich. Wokol jego osoby zgromadzilo sie liczne grono uczniow i nasladowcow, ktorzy zamieszkali glownie w klasztorze Beit-Marun (Dom Marona). Z czasem stworzyli oni wlasna wspolnote koscielna, odrebna od patriarchatu aleksandryjskiego, choc pozostajaca w kregu jego liturgii. 

Maronici przyjeli nauczanie soboru chalcedonskiego z 451 roku, potepiajacego m.in. szerzaca sie na Wschodzie herezje monofizytyzmu, czyli poglad mowiacy o tym, ze w Chrystusie istnieje tylko jedna natura - Boska. Z tego powodu stali sie obiektem przesladowan ze strony monofizyckich jakobitow. Schronili sie wiec w gorach Libanu, ktory odtad mial byc ich nowa ojczyzna. 

Sprofanowano kościół w Indiach


DODANE 2011-11-06 16:18
KAI |
O zamachu, którego dokonano 3 listopada wieczorem w mieście Kankanady w stanie Karnataka, poinformowała wczoraj włoska agencja misyjna AsiaNews.
Sprofanowano kościół w Indiach Biskup diecezji Belthangady - Lawrence Mukkuzh (z lewej), na której terenie znajduje się sprofanowany kościół, powiedział, że był to „czyn nikczemny”, który „zranił uczucia” wszystkich wiernych.
Sprofanowano katolicki kościół św. Alfonsy obrządku syro-malabarskiego. Trzej młodzi ludzie zaatakowali świątynię katolicką, uszkadzając ją i profanując przedmioty konsekrowane. Między innymi 24-letni Shibu Maniraj wszedł do środka budynku i zniszczył posąg Chrystusa w zakrystii, sprofanował Pismo Święte, uszkodził stułę oraz porwał i założył na siebie szaty liturgiczne i w takim „ubraniu” uciekł z kościoła.

Członkowie wspólnoty chrześcijańskiej powiadomili media o kolejnym przejawie przemocy i profanacji miejsca świętego. Wcześniej ofiarami podobnych ataków były szkoła katolicka św. Teresy i kaplica w Padua.

Bp Mukkuzhy zwrócił uwagę, że w ciągu 23 lat istnienia parafii św. Alfonsy nie było żadnych szkód ani aktów wandalizmu. Atak z 3 listopada jest „czynem nikczemnym” – powiedział hierarcha i dodał, że „wydarzenia tego rodzaju nigdy nie powinny mieć miejsca w żadnym miejscu kultu”. Jednocześnie podziękował policji za współpracę, zaznaczył jednak, że jak na razie „nie są jeszcze jasne przyczyny” tej napaści, która „zraniła wrażliwość wiernych”.

Słowa biskupa potwierdził i dołączył do nich własne wyrazy potępienia przewodniczący Ogólnoindyjskiej Rady Chrześcijan (GCIC) – Sajan K George. Podkreślił, że jest to już 38. atak antychrześcijański w tym stanie, którego rząd, sprawowany przez BJP – ruch związany z ekstremistami hinduskimi – nie zapewnia bezpieczeństwa mniejszościom religijnym. S. George zarzucił miejscowym władzom współudział w tych działaniach i zwrócił uwagę na łatwość, z jaką ekstremiści unikają odpowiedzialności karnej. Dodał, że od rozpoczęcia aktów przemocy w Mangalurze w 2008 władze nie zrobiły nic, aby je powstrzymać.

Szyderczo niskie kary, jeśli w ogóle są orzekane, wydawane na sprawców tych czynów, utwierdza ich w poczuciu bezkarności i „pozwala fundamentalistom nadal szerzyć terror i przemoc w stosunkach między wyznaniami” – powiedział przewodniczący GCIC.

WOŁANIE Z SYRII


Z Syrii ciągle napływają dramatyczne informacje. Sytuacja jest skomplikowana i brak realnej woli rozwiązania konfliktu, co dotyczy wszystkich jego stron. Pracujący w Aleppo syryjski franciszkanin o. Edouard Tamer przyznał, że sytuacja w jego rodzinnym mieście jest dramatyczna. "Aleppo jest jak sparaliżowane... Jeśli [nawet] ktoś wyjeżdża swoim samochodem w poszukiwaniu czynnego sklepu spożywczego, czyni to z lękiem i przy zachowaniu wielkiej ostrożności". 

Zakonnik dodał, że w mieście trudno o artykuły spożywcze. "Jeśli ta sytuacja się utrzyma, czeka nas klęska humanitarna. Kto może, opuszcza miasto, większość jednak - zarówno chrześcijanie, jak i muzułmanie - pozostaje" - powiedział o. Tamer. Podkreślił, że chrześcijanie opowiadają się za dialogiem, który doprowadzi do pokojowego rozwiązania sytuacji w Syrii. "Potępiamy wszelkie masakry, bez względu na to, kto je rozpoczął. Żądamy także, aby obce rządy przestały dostarczać broń walczącym stronom" - stwierdził o. Tamer. 

Chrześcijan umacnia fakt, że Benedykt XVI wystosował apel o "wstrzymanie przelewu krwi" i zaangażowanie wspólnoty międzynarodowej w "polityczne rozwiązanie" konfliktu w Syrii. W przeciwnym razie konflikt może przerodzić się w poważniejszy spór z udziałem innych państw. Istnieje również perspektywa podziału kraju pomiędzy większość sunnicką i mniejszość alawicką, a także chrześcijan. Istnieje też uzasadniona obawa, że chrześcijanie opuszczą na zawsze teren Syrii, gdy sytuacja nie ulegnie poprawie. Zakonnicy różnych zgromadzeń podkreślają, że aby otoczyć opieką uchodźców w kraju, zawiesili normalną działalność w stolicy kraju i w Aleppo. (cmp)

Arcybiskup Fouad Twal - łaciński patriarcha Jerozolimy

Fouad Twal, arab. فؤاد طوال (ur. 23 października 1940 w Madabie w Jordanii) – katolicki arcybiskup, łaciński patriarcha Jerozolimy, Wielki Kanclerz Uniwersytetu w Betlejem.

Ukończył studia w seminarium Patriarchatu Łacińskiego w Bajt Dżala. Został wyświęcony na kapłana 29 czerwca 1966. Następnie był wikarym parafialnym w Ramallah w Palestynie. W 1967 został przeniesiony do Irbed, a rok później do Ammanu. W 1972 rozpoczął studia prawnicze na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. Doktoryzował się w 1975.

Pomiędzy 1977 a 1992 pracował w watykańskich służbach dyplomatycznych: Nuncjatura Apolstolska w Hondurasie, Watykański Sekretariat Stanu, Nuncjatura Apostolska w Niemczech, Nuncjatura Apostolska w Peru.
Fouad Twal


Łaciński Patriarchat Jerozolimy


Łaciński Patriarchat Jerozolimy (łac. Patriarchatus Hierosolymitanus Latinorum, arb. كنيسة اللاتين في القدس, heb. הפטריארכיה הלטינית) - rzymskokatolicki patriarchat ze stolicą w Jerozolimie. Nie wchodzi w skład żadnej metropolii.

Na terenie patriarchatu pracuje 498 zakonników i 1144 siostry zakonne.

Łaciński patriarchat Jerozolimy obejmuje w całości obszar Izraela, Jordanii, Cypru oraz Autonomii Palestyńskiej.

Łaciński patriarchat Jerozolimy został utworzony 1099 r. po zdobyciu Jerozolimy przez krzyżowców. Jerozolima została stolicą patriarchalną jeszcze w czasach jedności chrześcijan. W 451 r. sobór chalcedoński wydzielił z patriarchatu Antiochii obszar Palestyny i Arabii, ustanawiając na tych terenach odrębny patriarchat w Jerozolimie. Po schizmie wschodniej działał jedynie prawosławny patriarchat Jerozolimy.

Bazylika Grobu Świętego

Przywywódcy Kościołów opłakiwali śmierć kardynała Varkey Vithayathil'a


Kardynał, który przewodził syromalabarskiej archidiecezji Ernakulam-Angamaly, miał zawał serca podczas celebracji Mszy w dniu 1 kwietnia i został przewieziony do pobliskiego szpitala, gdzie wkrótce zmarł. Taką wiadomość przekazała agencja informacyjna Kościoła w Azji, UCA News. Kardynał, który miał 84 lat, cierpiał na problemy z chorobą serca.

Jego pogrzeb został przeniesiony na okres po 10 kwietnia, ponieważ wcześniej większość biskupów syromalabarskich przebywała w Rzymie z wizytą ad limina, przedstawiając sprawozdania na temat stanu swoich diecezji. Funkcję administratora Kościoła Syromalabarskiego przejął biskup pomocniczy Ernakulam-Angamaly, Puthur Woods, który musi zwołać Synod w celu wyboru nowego Arcybiskupa Większego.

Papież Benedykt XVI wysłał telegram kondolencyjny, w którym podkreślił "oddanie i służbę kardynała na rzecz Kościoła Syromalabarskiego i na rzecz Kościoła powszechnego".
Kardynał Oswald Gracias z Mumbai, przewodniczący Konferencji Biskupów Katolickich Indii, wspomina kardynała Vithayathil'a jako wielkiego misjonarza i przykładnego kapłana, który w znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju Kościoła w Indiach a szczególnie Kościoła Syromalabarskiego.
"Był to człowiek głębokiej wiary i lojalności wobec Kościoła. Ciężko pracował dla dobra Kościoła, pomimo swojej choroby", stwierdził kardynał Gracias. Był także "skutecznym administratorem, który podejmował śmiałe decyzje dla dobra Kościoła w Indiach".

arcybiskup George Alencherry


George Alencherry (ur. 19 kwietnia 1945 w Thuruthy w stanie Kerala) - indyjski arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly Kościoła Syro-Malabarskiego, kardynał.


Wyświęcony na prezbitera w 1972 r. W 1996 wybrany biskupem Thuckalay. Dnia 24 maja 2011 synod Kościoła Syro-Malabarskiego wybrał go Arcybiskupem Większym Ernakulam-Angamaly, co sprawiło że został głową tego kościoła. Jest ponadto obecnie przewodniczącym Synodu kościoła Syro-Malabarskiego oraz przewodniczącym Synodalnej Komisji Katechetycznej.

George Alencherry to pierwszy arcybiskup większy Kościoła Syro-Malabarskiego wyłoniony w drodze elekcji. Jego poprzednicy - zmarły w kwietniu 2011 kardynał Varkey Vithayathil oraz kardynał Antony Padiyara - zostali wyznaczeni przez papieża.

6 stycznia 2012 ogłoszona została jego kreacja kardynalska, której papież Benedykt XVI dokonał oficjalnie na konsystorzu w dniu 18 lutego 2012.

George Alencherry

Varkey Vithayathil C.Ss.R.


Varkey Vithayathil C.Ss.R. (ur. 29 maja 1927 w Parur, zm. 1 kwietnia 2011 w Ernakulam) – indyjski duchowny katolicki rytu syro-malabarskiego, arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly, kardynał.

Wstąpił do zakonu redemptorystów (Kongregacja Najświętszego Odkupiciela, CSsR), śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1947. Kształcił się w zakonnych domach studiów, święcenia kapłańskie przyjął 12 czerwca 1954. Uzupełniał studia na Papieskim Athenaeum Angelicum w Rzymie (obronił doktorat z prawa kanonicznego na podstawie pracy Powstanie i rozwój hierarchii sylo-malabarskiej) oraz na uniwersytecie w Karnataka (obronił magisterium z filozofii). Przez niemal ćwierć wieku wykładał prawo kanoniczne i inne przedmioty w Wyższym Seminarium Redemptorystów w Bangalore. W latach 1978-1984 był przełożonym prowincji Indii i Sri Lanki zakonu, a 1984-1985 przewodniczącym Narodowej Konferencji Zakonów w Indiach. Był także administratorem apostolskim klasztoru benedyktyńskiego w Asirvanam (1990-1996).

Varkey Vithayathil


Kardynał Varkey Vithayathil CSsR

Redemptoryści oraz Kościół Syromalabarski opłakują utratę swojego Współbrata i Arcybiskupa Większego - kardynała Varkey Vithayathil'a CSsR - który zmarł w dniu 1 kwietnia 2011.

W dniu 7 kwietnia 2011, Ojciec Święty spotkał się z członkami hierarchii syromalabarskiej, którzy przebywali w Rzymie z wizytą ad limina w chwili nadejścia wiadomości o śmierci Kardynała. Ojciec Święty wykorzystał tę okazję do złożenia hołdu dla zmarłego kardynała Varkey'a:

“Drodzy Bracia Biskupi, zwracam się do Was z serdecznym braterskim pozdrowieniem z okazji waszej wizyty ad limina Apostolorum, w chwili naznaczonej śmiercią kardynała Varkey Vithayathil'a. Przede wszystkim, pragnę jeszcze raz podziękować Bogu za wieloletnią, pełną poświęcenia i oddania pracę Kardynała na rzecz całego Kościołoła w Indiach. Niech nasz umiłowany Zbawiciel przyjmie jego szlachetną duszę do nieba, a on niech spoczywa w pokoju i komunii ze wszystkimi świętymi".

O. Joy Poonoly z Prowincji Liguori przysłał nam fotografie z uroczystości pogrzebowych kardynała Varkey'a w Indiach. Można je zobaczyć w galerii fotograficznej na stronie www.redemptorist.info . 

Poniżej zamieszczamy więcej informacji na temat życia i apostolatu kardynała Varkey'a.

23 maja zbierze się Synod Kościoła Syromalabarskiego, który wybierze nowego arcybiskupa większego, następcę kardynała VarkeyVithayathil'a.


Reforma liturgii w Indiach


30.01.2005

Katolicki Kościół syromalabarski w Indiach podjął się reformy swojej liturgii. Za aprobatą Jana Pawła II, niektóre elementy rytu łacińskiego zostały zastąpione ceremoniami bliższymi kulturze indyjskiej. Zmiany dotyczą celebracji niektórych sakramentów i pomogą w dążeniach do coraz głębszej inkulturacji Kościoła syromalabarskiego.
Zmiany rytów liturgicznych dotyczą pięciu spośród siedmiu sakramentów Kościoła katolickiego: chrztu, bierzmowania, pokuty, małżeństwa i chorych.
Dotychczas, zgodnie z rytem łacińskim, chrzest i bierzmowanie były udzielane osobno. Odtąd, ponieważ "narodziny i wzrost są nierozłączne", obydwa będzie się otrzymywało w czasie jednej ceremonii, podczas której - tak jak w innych Kościołach wschodnich - chrzczony i bierzmowany przyjmuje również eucharystię. Ponadto bierzmowanie będzie nazywane chryzmacją, od nazwy krzyżma świętego - oleju używanego podczas udzielania niektórych sakramentów, w tym bierzmowania. 

Reforma uwzględniła "warunki indyjskie, w których żyją wierni syromalabarscy", dlatego też zmieni się obrzęd zawierania sakramentu małżeństwa. Małżonkowie po złożeniu przysięgi, będą mogli, zgodnie z miejscową tradycją, obdarować się koronami z kwiatów. Założenie obrączek nie jest jednak wykluczone - decyzja, którą ceremonię wybrać, należeć będzie do każdej pary. Częścią obrzędu sakramentu małżeństwa będzie też założenie przez męża na szyję żony thali - medalionu nawleczonego na żółty rzemyk. Ślub bez thali nie jest przez mieszkańców Indii uważany za prawdziwe zawarcie małżeństwa.

Błogosławiona Eufrazja od Najświętszego Serca Jezusa



(Róża Eluvathingal)
Na łonie Kościoła syromalabarskiego

Róża Eluvathingal urodziła się 7 października 1877 r. w Katturze w indyjskim stanie Kerala. Po tygodniu, 15 października, została ochrzczona w katolickim obrządku syromalabarskim, do którego przynależeli jej rodzice. Pod wpływem swej pobożnej matki od wczesnych lat chciała zostać świętą. Za wzór stawiała sobie swą patronkę, św. Różę z Limy. Mając 12 lat została aspirantką Zgromadzenia Sióstr Matki Karmelu, w którym w dniu obłóczyn (10 stycznia 1898 r.) przyjęła imię Eufrazja od Najświętszego Serca Jezusa. Zgromadzenie to zostało założone w 1866 r. w Indiach, w łonie obrządku syromalabarskiego, przez włoskiego misjonarza o. Leopolda Beccaro, karmelitę bosego. W 1920 r. zostało agregowane do Zakonu Karmelitów Bosych i liczy obecnie ponad 6 tys. sióstr pracujących w 9 państwach. Siostra Eufrazja 20 maja 1900 r. złożyła w nim śluby zakonne. Była mistrzynią nowicjatu. Przez pewien czas pełniła też obowiązek przełożonej. Zmarła 29 sierpnia 1952 r. w Ollur, a 35 lat później, bo w 1987 r. rozpoczęto proces jej gloryfikacji.

ANAFORA APOSTOŁÓW ADDAJA I MARIEGO

Anafora świętych Addaja i Mariego /(ang.) Anaphora of Addai and Mari/ - jedna z najstarszych Modlitw eucharystycznych, używanych do dziś dnia w Kościele chaldejskim oraz malabarskim.

Anafora Addaja i Mariego jest jedną z dwóch, obok tekstu Eucharystii z Papirusu strasburskiego, świadectw liturgii Eucharystii chrześcijańskiej z III w. Większość modlitw zawartych w anaforze Addaja i Mari znajduje się także w Trzeciej anaforze św. Piotra znanej również pod nazwą Sharar, celebrowanej w rycie Maronickim, stąd wniosek, że za obydwoma tekstami stoi wspólne źródło. Istniejące rękopisy anafory są znacznie późniejsze, lecz kościelna izolacja wschodniej Syrii oraz silny wpływ semicki na chrześcijaństwo w tym regionie, są przesłanką za tym, że przynajmniej niektóre jej fragmenty są rzeczywiście starożytne. Została najprawdopodobniej ułożona w języku syryjskim, a nie w Grece.

L. Bouyer, za E.C. Ratcliffem wyróżnił na następujące elementy anafory, będące jednak dziełem późniejszego redaktora:

Pierwszy akt dziękczynienia prowadzący do Sanctus
Drugie dziękczynienie prowadzące do słów ustanowienia
Anamneza
Modlitwy wstawiennicze i wspomnienia
Epikleza
Końcowa doksologia

Alfonsa Muttathupadam od Niepokalanego Poczęcia


Alphonsa dell’Immacolata Concezione (ur. 19 sierpnia 1910 w Kudamaloor w Kerali), zm. 28 lipca 1946 w Bharananganam w Kerali) – klaryska (OCPA), święta, pierwsza Hinduska kanonizowana przez Kościół katolicki.

Była członkinią Syromalabarskiego Kościoła katolickiego, który uznaje papieża i pozostaje w unii z Watykanem.


Alphonsamma, jak nazywano ją w Indiach, pochodziła z biednej rodziny i od dzieciństwa doświadczała cierpienia. Jej matka zmarła, gdy Alfonsa miała 3 miesiące, a jej wychowaniem zajmowała się ciocia, członkini Syromalabarskiego Kościoła katolickiego. W wieku 17 lat Alfonsa wstąpiła do zakonu klarysek od wieczystej Adoracji. Przez krótki okres pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej, jednakże musiała porzucić tę pracę z powodu choroby. Pierwsze śluby złożyła w 1931, a śluby zakonne w 1936 roku. Od 1936 na trzy lata jej dolegliwości ustąpiły, co Kościół przypisuje wstawiennictwu św. Teresy z Lisieux. Następnie jej dolegliwości powróciły i jeszcze się wzmogły. Swoje cierpienia Alfonsa ofiarowała Bogu w intencji nawrócenia grzeszników, stosując motto "płonąć jak ogień, aby oświecić innych".
Wstawiennictwu Afonsy przypisywana jest seria cudownych uzdrowień, do których dochodziło wśród modlących się u jej grobu. W corocznych pielgrzymkach na grób św. Alfonsy biorą udział katolicy, muzułmanie, a także Hindusi.

Diecezjalny proces beatyfikacji rozpoczął biskup Palai w 1955 roku. Aktu ogłoszenia Alfonsy błogosławioną dokonał bł. Jan Paweł II 8 lutego 1986, a kanonizacji Benedykt XVI 12 października 2008.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.

cs.nyu.edu/kandathi/devasahayam.html#alphonsa

Indie: Sprofanowano syro-malabarską świątynię


 7.11.2011, 11:29
Jak donosi KAI, przed czterema dniami w mieście Kankanady w indyjskim stanie Karnataka dokonano zamachu na katolicki kościół św. Alfonsy.
Trzej młodzi ludzie zaatakowali katolicką świątynię obrządku syro-malabarskiego, uszkadzając ją i profanując przedmioty konsekrowane. Między innymi 24-letni Shibu Maniraj wszedł do środka budynku i zniszczył posąg Chrystusa w zakrystii, sprofanował Pismo Święte, uszkodził stułę oraz porwał i założył na siebie szaty liturgiczne i w takim „ubraniu” uciekł z kościoła.
Członkowie wspólnoty chrześcijańskiej powiadomili media o kolejnym przejawie przemocy i profanacji miejsca świętego. Wcześniej ofiarami podobnych ataków były szkoła katolicka św. Teresy i kaplica w Padua.
Bp Mukkuzhy zwrócił uwagę, że w ciągu 23 lat istnienia parafii św. Alfonsy nie było żadnych szkód ani aktów wandalizmu. Atak z 3 listopada jest „czynem nikczemnym” - powiedział hierarcha i dodał, że „wydarzenia tego rodzaju nigdy nie powinny mieć miejsca w żadnym miejscu kultu”. Jednocześnie podziękował policji za współpracę, zaznaczył jednak, że jak na razie „nie są jeszcze jasne przyczyny” tej napaści, która „zraniła wrażliwość wiernych” - czytamy w materiale Katolickiej Agencji Informacyjnej.

Benedykt XVI zawierzył Bogu Kościół katolicki obrządku ormiańskiego

st, tom (KAI) / br, Bzommar, 2012-09-15 
Benedykt XVI zawierzył Bogu Kościół katolicki obrządku ormiańskiegoPatriarcha ormiański Nerses Bedros XIX Tarmouni - fot. Paweł Bieliński
Benedykt XVI wczesnym popołudniem przybył do siedziby katolickiego patriarchatu ormiańskiego w klasztorze Matki Bożej w Bzommar, oddalonego 5 km od nuncjatury apostolskiej w Harissie. Powitał go zwierzchnik katolickich Ormian, patriarcha Nerses Bedros XIX Tarmouni.
Ojciec Święty zjadł tam obiad z patriarchami i biskupami Libanu oraz członkami Rady Specjalnej dla Bliskiego Wchodu Synodu Biskupów. Wcześniej poświęcił figurę założyciela klasztoru, mnicha Hakopa.
Witając papieża patriarcha Nerses Bedros XIX podkreślił znaczenie wizyty jaką w roku 1997 złożył w Libanie bł. Jan Paweł II. Pozostawiła ona wśród mieszkańców kraju poczucie pokoju i bezpieczeństwa. W obliczu dramatycznych wydarzeń tamtejsi katolicy oczekują od papieża wskazań, jak wypełnić swą rolę w życiu społecznym, będąc braćmi wszystkich, świadkami Ewangelii i budowniczymi pokoju. Jest to wyzwanie szczególnie ważne w obliczu fali „arabskiej wiosny”. Duchowy zwierzchnik katolickich Ormian podkreślił, że cała tamtejsza wspólnota wierzących postrzega wizytę Ojca Świętego jako zachętę, by żyć tak, aby przemieniać społeczeństwa w których żyje przez nową ewangelizację.
Odpowiadając na to pozdrowienie Benedykt XVI powiedział :
Wasze Świątobliwości, Czcigodni Patriarchowie,
Drodzy bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Drodzy członkowie Rady Specjalnej Synodu Biskupów dla Bliskiego Wschodu oraz Synodu Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego,
Drodzy seminarzyści, bracia i siostry w Chrystusie!

Kościół, który przetrwał


autor: Jacek Rajkowski

 Ormianie mówią o roku 301. Historycy nie są pewni tej daty, niektórzy z nich wskazują kilka lub kilkanaście lat późniejszą. Nie ulega jednak wątpliwości, że na początku IV w. Armenia jako pierwsze państwo na świecie ustanowiła chrześcijaństwo religią państwową.


     Głównymi bohaterami tamtych odległych wydarzeń byli król Tyridates III oraz Grzegorz Oświeciciel. Ten pierwszy, jako ówczesny panujący, przyjął chrzest za sprawą tego drugiego. Do dzisiaj wśród Ormian żywe są przekazy dotyczące okoliczności przyjęcia chrześcijaństwa jako religii państwowej. Pod koniec III w. Grzegorz przybył do Armenii i wśród swych pogańskich rodaków zaczął głosić Ewangelię; Tyridates zdecydowanie sprzeciwiał się szerzeniu nauki Chrystusa – na kilkanaście lat uwięził Grzegorza w głębokiej studni i rozpoczął prześladowania chrześcijan. Król, zniewolony własnym okrucieństwem, popadł w obłęd. Z choroby w cudowny sposób uzdrowił go Grzegorz. Wkrótce Tyridates przyjął chrzest, a Grzegorz podjął na nowo głoszenie Dobrej Nowiny. Dzisiaj w klasztorze Chor Wirap niedaleko Erewania można zejść do lochu, w którym miał być więziony Grzegorz.
    
Apostolska tradycja
Grzegorz Oświeciciel zapoczątkował tworzenie struktur Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, który przetrwał do dziś. Słowo „przetrwał” nie jest przypadkowe, wszak Kościół ormiański dość szybko obrał własną drogę, narażając się na niebezpieczeństwo unicestwienia. Już po Soborze Chalcedońskim z 451 r., w którym biskupi ormiańscy nie uczestniczyli z powodu wojny z Persją, doszło do nieporozumień w sprawie nauki o naturze Chrystusa. W wyniku tego sporu Ormianie oddzielili się od Kościoła powszechnego.

Pierwsza „encyklika” chaldejskiego patriarchy

Radio Watykańskie/ajm
2013-02-17 20:44

„W Iraku dosyć już krwi, dosyć zniszczenia”. Te słowa czytamy w pierwszym przesłaniu, jakie nowy patriarcha chaldejski skierował w języku arabskim do rodaków

W tej swoistej „encyklice” Louis Raphaël I Sako zwraca się do duchowieństwa i wiernych obrządku chaldejskiego, do pozostałych Kościołów chrześcijańskich Iraku, a także do muzułmanów oraz do wszystkich Irakijczyków.

Program, który dotychczasowy arcybiskup Kirkuku chce realizować jako patriarcha, został ujęty w cztery punkty. Pierwszy to reorganizacja Kościoła chaldejskiego, która będzie dyskutowana w czerwcu na synodzie zwołanym do Bagdadu. Drugim punktem jest otwarcie na Kościoły siostrzane innych wyznań, szczególnie Asyryjski Kościół Wschodu, z którym chaldejskich katolików łączy ta sama liturgia. Patriarcha Sako wzywa do dialogu międzyreligijnego z muzułmanami, domagając się przy tym, by chrześcijan w Iraku nie dyskryminowano. Kończy apelem do polityków tego kraju, zarówno arabskich, jak należących do mniejszościowych grup etnicznych, by współpracowali dla jego jedności i dobra jego mieszkańców na drodze negocjacji, odrzucając wszelką przemoc.



MOHAMMED JALIL/PAP/EPAW Iraku ciągle jest niespokojnie. Zamachy, antyrządowe demonstracje... Na zdjęciu: demonstranci w Faludży.

30 listopada. Baillet-en-France – modlitwa po aramejsku


W piątek, 30 listopada o godz. 17:00 Matka Boża Częstochowska przyjechała do Baillet-en-France, 30 km na północ od Paryża, gdzie stoi monumentalna figura Matki Bożej Francji. Ikona Częstochowska została umieszczona w oratorium, gdzie zebrała się wspólnota chaldejska, zamieszkująca sąsiednie miasto Sarcelles. Przyszło bardzo dużo osób. Chaldejczycy często przyjeżdżają do Baillet. Modlą się po aramejsku, tak jak mówił Chrystus. W piątek kierowali więc swoje modlitwy do Maryi w jej rodzimym języku.
Do sanktuarium Notre-Dame de France przyszli również, silnie związani z tym miejscem Tamilowie, pochodzący z południowych Indii.
W czasie wieczornych modlitw o swoim nawróceniu mówił Irańczyk. W niezwykle mocny i wzruszający sposób opowiadał o bardzo bolesnych chwilami etapach duchowej przemiany, która zaowocowała chrztem w Jordanie.
Mszę św. celebrowało trzech kapłanów, w tym jeden pochodzenia tamilskiego. Wszystko przebiegało w bardzo ciepłej atmosferze, charakterystycznej dla obu wspólnot – chaldejskiej i tamilskiej, które są przywiązane do wartości, jakie zainspirowały peregrynację Ikony Matki Bożej Częstochowskiej. Młodzi chaldejczycy czuwali przy Matce Bożej przez całą noc.

Abp Louis Sako nowym patriarchą chaldejskim

piątek, 1 lutego 2013

Benedykt XVI udzielił 1 lutego tzw. "komunii kościelnej" abp. Louisowi Sako, wybranemu na chaldejskiego patriarchę Babilonii. Dotychczasowy arcybiskup Kirkuku w północnym Iraku przybrał imię Louis Raphaël I Sako. Zastąpił kard. Emmanuela III Delly'ego, który 19 grudnia 2012 r. ustąpił ze stanowiska ze względu na wiek i stan zdrowia.
W synodzie, który dokonał wyboru nowego zwierzchnika katolików chaldejskich, uczestniczyło 15 biskupów: z Iraku, Iranu, USA, Libanu, Syrii, Australii i Kanady. Obradom w rzymskim kościele świętych Jana i Pawła przewodniczył prefekt Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, kard. Leonardo Sandri.
W rozmowie z włoską agencją misyjną „Asianews” abp Sako zaznaczył, że pragnie jak najlepiej służyć Kościołowi i swej ojczyźnie. Wyraził przekonanie, że przed jego Kościołem otwiera się droga trudna, wymagająca poświęceń, ale także i wielkiej nadziei. Dlatego trzeba się modlić o pomoc Ducha Świętego - powiedział 64-letni hierarcha. Oświadczył też, że dostrzega konieczność pewnych reform liturgicznych i zwrócenia większej uwagi na duszpasterstwo młodzieży. Jest ponadto przekonany o potrzebie powrotu chrześcijan do Iraku. Wymaga to odpowiednich przygotowań, by powrót ten był możliwy. – Jesteśmy małą grupą, ale pragniemy być dla wszystkich znakiem nadziei – powiedział nowy patriarcha Babilonii.
Abp Louis Sako nowym patriarchą chaldejskim

ANAFORY — MODLITWY EUCHARYSTYCZNE KOŚCIOŁÓW WSCHODNICH

Greckie słowo anafora (od czasownika anafero) oznacza „podnoszenie do góry, wznoszenie", a także, przenośnie, „składanie ofiary, ofiarowanie". W terminologii liturgii wschodniej zastosowane zostało drugie znaczenie tego sło­wa („podniesienie darów w celu ich ofiarowania") i używane jest w celu określenia głównej części Liturgii Bożej - modlitwy eucharystycznej. Terminem tym określa­no centralną część Eucharystii w Egipcie, Syrii zachodniej i wschodniej, w Kon­stantynopolu i świecie bizantyjskim. Niekiedy anafora mogła określać samą ofiarę i zastępować inne liturgiczne terminy, jak prosfora, thysia, proskomidia. U koptów anafora oznacza całą Mszę św. Zwykle jednak pojęcie anafory oznacza część ofiary od dialogu wstępnego i prefacji aż do doksologii, a nawet do końca Liturgii. F. Cabrol, po przeprowadzeniu analizy treści anafor, wnioskuje, że pod tym pojęciem można rozumieć całą część ofiarniczą Eucharystii, czyli po prostu Mszę św. Anafora wschodnia koresponduje pojęciu Kanonu rzymskiego, jeśli przyjąć, że kanon zaczyna się od dialogu Sursum corda.

Niezwykła twórczość liturgiczna, zapoczątkowa­na w IV w., zaowocowała ponad 60 anaforami tradycji zachodnio-syryjskiej, 16 anaforami etiopskimi, kilkunastu koptyjskimi. Wschodnie anafory stały się w pewnej mierze inspiracją dla twórców nowych, posoborowych modlitw eucharystycznych

We wszystkich anaforach wschodnich można wyróżnić powtarzający się trzy­częściowy schemat podstawowy:
1) Oratio ante sanctus — Sanctus,
2) Oratio post sanctus — narratio,
3) Anamneza i epikleza.

Istotne różnice w poszczególnych strukturach uwidaczniają się w miejscu, jakie zajmuje w nich epikleza i modlitwy wstawiennicze. Wspomniana bogata twórczość liturgiczna tradycji wschodnich i różnorodność występujących w ich ramach anafor domagają się jakiegoś uporządkowania.

środa, 27 lutego 2013

Kościół syro-malankarski ma arcybiskupa większego

16.05.2005
W katedrze Matki Bożej w Thiruvananthapuram (dawne Trivandrum) w południowoindyjskim stanie Kerala odbyła się 14 maja uroczystość instalacji, czyli wprowadzenia w urząd, pierwszego w dziejach arcybiskupa większego katolickiego Kościoła syro-malankarskiego. Został nim dotychczasowy metropolita Trivandrum abp Cyril Mar Baselios Malancharuvil OIC.
Na ceremonię przybyli m.in. prefekt Kongregacji Kościołów Wschodnich kard. Ignace Moussa Daoud, nuncjusz apostolski w Indiach abp Pedro López Quintana, liczni biskupi, księża i osoby zakonne oraz ponad 50 tys. wiernych. Ludzie, zgromadzeni w katedrze i na trasie wiodącej do niej z rezydencji nowego arcybiskupa większego, machali flagami Indii i papieskimi oraz sztandarem swego zwierzchnika. Zgodnie z wielowiekową tradycją 2 tys. kobiet w strojach sari sypało płatki kwiatów przed pojazdem, którym jechał abp Cyril i towarzyszące mu osoby. Procesji towarzyszyła muzyka, grana przez kwintet muzyków na tradycyjnych instrumentach ludowych tego regionu.
Po objęciu swego urzędu abp Cyril udzielił błogosławieństwa zgromadzonym i objął przewodnictwo pozostałej części obrzędów, które odtąd odbywały się w nieużywanym już języku syriackim, będącym językiem liturgicznym Kościoła syro-malankarskiego.
Decyzja papieska zrównała w randze ten Kościół wschodni "sui iuris" z innym wschodnim Kościołem katolickim w Indiach - syro-malabarskim, który arcybiskupstwem większym (Ernakulam-Angamaly) jest od 16 grudnia 1992 r. Wcześniej - 23 grudnia 1963 - rangę tę uzyskał jako pierwszy Ukraiński Kościół Greckokatolicki (arcybiskupstwo większe Lwowa).

Asyryjczycy w Austrii

Asyryjczycy w Austrii

Wychodźstwo asyryjskie w Austrii datuje się od początku lat 70. i liczy obecnie kilka tysięcy osób. Zdecydowana większość pochodzi z Tur Abdinu (Turcja). Głównym skupiskiem Asyryjczyków w Austrii jest Wiedeń, gdzie od roku 1976 mają oni własny kościół pod wezwaniem św. Efrema. Proboszcz gminy, Emanuel Aidin, zbierał środki na jego budowę oraz na szkołę asyryjską m.in. w Szwecji. Od 1982 roku działa w Wiedniu Asyryjski Klub Kulturalno-Sportowy „Mezopotamia”, któremu podlega drużyna piłkarska oraz grupa teatralna.

O problemach uciekających z Turcji Asyryjczyków, poszukujących pracy i schronienia w Austrii, napisał w swej książce „Kurz i dym” (1983) asyryjski pisarz Naum Melo. Ich sytuacja w krajach europejskich była tematem rozprawy doktorskiej innego Asyryjczyka, mieszkającego w Austrii, Jusefa Guney’a. O warunkach ich bytowania w Wiedniu pisał dziennikarz Austriacki, Peter Mallat (1984). Przez cztery lata (1976-979) wychodziło w Wiedniu asyryjskie czasopismo „Nuro” („Światło”). W Austrii mieszka piszący po arabsku poeta asyryjski Baszkir Nawara.

Należy podkreślić, że stosunki pomiędzy antiocheńskim Kościołem Syriacko-Prawosławnym a Kościołem Katolickim Austrii są bardzo dobre. Patriarcha Damaszku był kilkakrotnie podejmowany przez najwyższe władze państwowe Austrii. Również kardynał austriacki, jako jeden z nielicznych chrześcijańskich duchownych Europy, złożył wizytę Patriarsze Damaszku (w marcu 1978 roku).

Kościoły, a nie skansen liturgiczny


DEKRET O KOŚCIOŁACH WSCHODNICH KATOLICKICH

Kościoły, a nie skansen liturgiczny

Z ks. Janem Sergiuszem Gajkiem rozmawia Ireneusz Cieślik
Dlaczego II Sobór Watykański zajął się Kościołami Wschodnimi?
Sobór był zgromadzeniem, w czasie którego dokonano refleksji nad samoświadomością Kościoła. Kościół katolicki -- zastanawiając się nad sobą i swoim posłannictwem -- dostrzegł, że jego pełnia składa się nie tylko z katolików tradycji łacińskiej, ale także ze wspólnot chrześcijan tradycji wschodniej. Z inspiracji Jana XXIII ten Sobór chciał być soborem ekumenicznym -- promującym sprawy zbliżenia chrześcijan. Nie mógł wobec tego nie dostrzec Kościołów tradycji wschodniej. Dekret o Kościołach Wschodnich katolickich (DKW) poświęcony jest katolickim Kościołom Wschodnim, ale szereg jego zaleceń odnosi się także do niekatolickich Kościołów Wschodnich.

Jakie to są konkretnie Kościoły?
Mówiąc o Kościołach Wschodnich, dobrze jest umiejscowić je w poszczególnych kręgach tradycji liturgicznej. I tak do tradycji aleksandryjskiej przynależą po stronie katolickiej: Koptyjski Kościół Katolicki oraz Etiopski Kościół Katolicki; po stronie Kościołów przedchalcedońskich (nazywanych ongiś nieprecyzyjnie Kościołami monofizyckimi): Koptyjski Kościół Ortodoksyjny i Etiopski Kościół Ortodoksyjny. Do tradycji antiocheńskiej po stronie katolickiej przynależą: Syryjski Kościół Katolicki, Syro-malankarski Kościół Katolicki na Malabarze oraz Kościół maronicki; po stronie Kościołów przedchalcedońskich: Syryjski Kościół Ortodoksyjny i Syro-malankarski Kościół Ortodoksyjny. Do tradycji ormiańskiej należą Ormiański Kościół Katolicki oraz Ormiański Kościół Apostolski (przedchalcedoński), nazywany niekiedy Kościołem gregoriańskim. Do tradycji chaldejskiej (wschodniosyryjskiej) należą po stronie katolickiej: Chaldejski Kościół Katolicki oraz Syro-malabarski Kościół Katolicki. Do tej samej tradycji należy starożytny Kościół Asyryjski nazywany dawniej nestoriańskim. Wreszcie do tradycji bizantyjskiej (konstantynopolitańskiej) należą wszystkie krajowe Kościoły prawosławne, a po stronie katolickiej -- katolickie Kościoły rytu bizantyjskiego. "Annuario Pontificio" wymienia 13 Kościołów katolickich tradycji bizantyjskiej. Są to: Kościół albański, Kościół białoruski, Kościół bizantyjski w dawnej Jugosławii (eparchia Križevici), Kościoły bułgarski, grecki, melchicki (grecko-melchicki), italo-albański, rumuński, rosyjski, rusiński (karpatoruski), słowacki, Kościół ukraiński (Ukraiński Kościół Greckokatolicki) oraz Kościół węgierski. Katolickie Kościoły tradycji bizantyjskiej (greckiej) nazywane są często Kościołami greckokatolickimi.

Obrządek, ryt, liturgia - ks. Arkadiusz Rakoczy


Obrządek, ryt, liturgia - ks. Arkadiusz Rakoczy


W każdym z pięciu kanonicznych patriarchatów wczesnego chrześcijaństwa ukształtowała się wiązka obrządków, z reguły podobnych do siebie, za to wyraźnie różniących się od obrządków innych patriarchatów

W całej swej historii Kościół nigdy nie zniósł, ani nie zakazał prawowiernych form liturgicznych, co byłoby całkowicie obce Duchowi Kościoła. Liturgia prawowierna - to znaczy wyrażająca prawdziwą wiarę - nigdy nie jest kompilacją wytworzoną według kryteriów pragmatycznych, związanych z różnymi ceremoniami, które można by kształtować na sposób pozytywistyczny i arbitralny - dzisiaj tak, a jutro inaczej. Prawowierne formy obrzędu są żywymi rzeczywistościami, zrodzonymi z miłosnego dialogu między Kościołem i Jego Panem. Są one dla życia Kościoła sposobami wyrazu, w których została skondensowana wiara, modlitwa i samo życie pokoleń, oraz w których ucieleśniło się w konkretnym kształcie zarazem działanie Boga i odpowiedź człowieka. Ryty tego rodzaju mogą obumrzeć, jeśli zniknie ich historyczny nośnik, albo gdy zostanie on wprowadzony w inne ramy życia. Władza Kościoła może określić i ograniczyć używanie rytów w różnych sytuacjach historycznych - ale nigdy nie zabrania ich w ogóle i po prostu! I tak właśnie sobór zarządził reformę ksiąg liturgicznych, ale nie zakazał ksiąg wcześniejszych.
Aż do soboru obok rytu rzymskiego istniały: ryt ambrozjański, ryt mozarabski z Toledo, ryt z Braga, ryt kartuski i karmelitański oraz - najbardziej znany - ryt dominikański, a być może jeszcze inne ryty, których nie znam. Nikt nigdy nie gorszył się, że dominikanie - często obecni w naszych parafiach - nie odprawiają tak jak proboszczowie, lecz mają swój własny ryt. Nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że ich ryt jest tak samo katolicki, jak ryt rzymski, i byliśmy dumni z tego bogactwa, polegającego na posiadaniu wielu różnych tradycji” (kardynał Joseph Ratzinger, Wykład wygłoszony w Rzymie w dniu 24 X 1998 do uczestników pielgrzymki wiernych tradycji łacińskiej).

Ryt to reguły, według których przebiegać ma nabożeństwo albo jakaś czynność liturgiczna (np. chrzest). Kościół nadaje swym uroczystościom stałą formę w oparciu o przepisany ryt (obrzęd).

Katolickie Kościoły Wschodnie - wiara.pl

Katolickie Kościoły Wschodnie wywodzą się z unii poszczególnych Kościołów wschodnich z Rzymem.
Debata pomiędzy katolikami i chrześcijanami wschodnimi (1290) WIKIPEDIA (PD)Debata pomiędzy katolikami i chrześcijanami wschodnimi (1290)Wielka schizma (wschodnia), do której doszło  w 1054 r., podzieliła chrześcijaństwo na dwa niezależne od siebie Kościoły: wschodni (prawosławny) i zachodni (rzymskokatolicki). Schizmę poprzedził szereg wydarzeń i rozbieżności jakie pojawiły się na przestrzeni wieków pomiędzy Kościołem działającym na terenie Bizancjum (i pozostającym pod kontrolą cesarzy) a Kościołem rzymskim, działającym poza obszarem wpływów bizantyjskich. 
Rozłam, do którego doszło gdy legaci papieża Leona IX ekskomunikowali patriarchę Michała Cerulariusza, który sam nie pozostał dłużny - ekskomunikując papieża i kościół rzymski,  pogłębił się jeszcze bardziej, kiedy to w 1204 roku krzyżowcy zdobyli Konstantynopol. 
I choć od samego początku podejmowano wysiłki na rzecz zjednoczenia  Wschodu i Zachodu, nie przynosiły one pożądanych rezultatów. Na przełomowy moment trzeba było czekać aż do roku 1965, kiedy to papież Paweł VI i patriarcha Atenagoras wzajemnie zdjęli nałożone tysiąc lat wcześniej ekskomuniki, czyniąc milowy krok ku pojednaniu katolicko-prawosławnemu.
Natomiast pojawiające się na przestrzeni wieków próby zjednoczenia (unie), spowodowały wyodrębnienie się nowych wspólnot kościelnych, które pozostając wierne liturgicznej tradycji Wschodu przyjęły jurysdykcję papiestwa.  
Unie miały bowiem doprowadzić do uznania zwierzchności papieskiej przez kościoły wschodnie, przy zachowaniu ich własnej tradycji liturgicznej. Do tak rozumianej jedności przystępowała jednak tylko część episkopatu danego Kościoła wschodniego, co w efekcie wprowadzało kolejne rozłamy – tym razem w łonie poszczególnych kościołów wschodnich. Skutkiem tego istnieją na Wschodzie równolegle kościoły niekatolickie oraz kościoły katolickie, praktykujące ryty liturgiczne kościołów wschodnich.    


Kościoły wschodnie - opis


Kościoły wschodnie

Chodzi o te Kościoły, które się stopniowo stały wspólnotami niezależnymi po śmierci Teodozjusza I (395), kiedy to imperium rzymskie podzieliło się na wschodnie i zachodnie. Wskutek tego rozwoju powstały cztery grupy: (1) Wschodni Kościół Asyryjski; uznaje dwa pierwsze sobory powszechne, nie uznaje jednak Soboru Efeskiego (431), który potępił Nestoriusza, dlatego jego członków zazwyczaj nazywa się nestorianami. (2) Orientalne Kościoły prawosławne; uznają trzy pierwsze sobory powszechne, nie uznają jednak Soboru Chalcedońskiego (451), a jego wyznawców zazwyczaj nazywa się monofizytami. Do tej grupy należy sześć niezależnych od siebie Kościołów: Ormiański Kościół Apostolski, Koptyjski Kościół Prawosławny, Etiopski Kościół Prawosławny i Syryjski Kościół Prawosławny, a także Orientalny Kościół Prawosławny w Indiach podzielony równomiernie na autokefaliczny Malankarski (Malankara = Kerala) Prawosławny Kościół Syryjski i autonomiczny Kościół pod kierownictwem syryjskiego patriarchy prawosławnego w Damaszku, oraz Erytrejski Kościół Prawosławny, którego niezależność od Etiopskiego Kościoła Prawosławnego uznano w 1993 roku. (3) Wschodnie Kościoły prawosławne, dla których jako datę zerwania z Rzymem umownie się przyjmuje rok 1054, zachowują wzajemną łączność ze sobą, a patriarchę konstantynopolitańskiego uważają za pierwszego wśród równych. Należą do nich starożytne patriarchaty Konstantynopola, Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy, nowe patriarchaty w Rosji, Serbii, Rumunii, Bułgarii i Gruzji, autokefaliczne Kościoły na Cyprze, w Grecji, w Polsce, Albanii, Czechach i Słowacji, a także prawosławny Kościół w Ameryce, którego autokefaliczność uznała Moskwa, ale nie uznał jej Konstantynopol, autonomiczne Kościoły monastyru św. Katarzyny (Synaj) i Kościoły prawosławne w Finlandii, Japonii oraz Chinach. Dodajmy, że Konstantynopol nie uznał statusu autokefaliczności nadanego przez Moskwę Kościołowi prawosławnemu w Czechach i Słowacji, ale uznaje ten Kościół za autonomiczny. Podobnie sprawa wygląda z autonomicznymi Kościołami prawosławnymi w Japonii i Chinach. Konstantynopol nie uznaje ich za autonomiczne, ponieważ Moskwa nadała im taki status bez jego zgody. (4) Wschodnie Kościoły katolickie zachowujące łączność z Rzymem. Odpowiednio do Wschodniego Kościoła asyryjskiego istnieje chaldejski i Malabarski Kościół katolicki. Odpowiednio do orientalnych Kościołów prawosławnych istnieją Kościoły katolickie: ormiański, koptyjski, etiopski, syryjski i malankarski. Odpowiednio do wschodnich Kościołów prawosławnych mamy Kościoły katolickie: melchicki, ukraiński, ruski, rumuński, grecki, bułgarski, słowacki i węgierski. Istnieją ponadto katolicy bizantyńscy na terenie byłej Jugosławii. Kościół Maronicki i Włosko-Albański Kościół Katolicki nie odpowiadają żadnemu innemu Kościołowi wschodniemu. Zob. autokefaliczny, chrześcijaństwo ormiańskie, chrześcijaństwo etiopskie, chrześcijaństwo koptyjskie, chrześcijaństwo malabarskie, Kościoły wschodnie katolickie cztery kategorie, Erytrejski Kościół Prawosławny, jakobici, Kościół Bizantyńsko-Ukraiński, Kościół Wschodni Asyryjski, Kościół Zachodniosyryjski, maronici, monofizytyzm, nestorianie, obrządek, patriarcha, patriarchaty prawosławne, prawosławie orientalne, Rusini, Syryjski Kościół Prawosławny, tradycja, unici.

źródło:
http://www.opoka.org.pl/slownik/ltk/koscioly_wschodnie.html

sobota, 23 lutego 2013

Malankarski Kościół Ortodoksyjny


Malankarski Kościół Ortodoksyjny
Ryt antiocheński (zachodniosyryjski)


Malankara Emblem.png


mosc.in

www.malankaraorthodoxchurch.org


Chrześcijaństwo w Indiach jest tak stare, jak stary jest świat chrześcijański. Chrześcijan indyjskich, wszystkich Kościołów i denominacji, jest niewiele, bo zaledwie około dwadzieścia pięć milionów, co stanowi trzy procent ludności kraju. Członkowie poszczególnych Kościołów różnią się między sobą językiem i zwyczajami. Wszakże ważnym podkreślenia jest fakt, że mimo niewielkiej liczby, odgrywają oni w Indiach znaczącą rolę na polu edukacji, pracy społecznej, a nawet polityki.

Kolebką chrześcijaństwa indyjskiego jest stan Kerala, gdzie – według starożytnej tradycji – prowadził działalność misyjną św. Tomasz Apostoł, który był jednym z dwunastu apostołów Jezusa. Jest on znany także pod imieniem Didymus, co znaczy Bliźniak. Bo Tomasz to "bliźniak" po aramejsku, Didymus zaś po grecku. Jest to ten sam Tomasz, który nie uwierzył w zmartwychwstanie Jezusa, dopóki nie przekonał się o tym naocznie. Na temat jego dalszego życia, po wniebowstąpieniu Jezusa Chrystusa, w kanonicznej księdze nowotestamentowej – Dziejach Apostolskich – nie mamy żadnych informacji.
Dlatego wiedzę na temat życia i działalności Tomasza czerpiemy z apokryficznej księgi noszącej tytuł Dzieje Tomasza, napisanej około 200 r. n.e.

Mimo że owa księga jest bogata w upiększenia, a opisy w niej zawarte pełne przesady, to jednak podstawowe informacje w niej zawarte godne są zaufania i potwierdzają wiarę chrześcijan indyjskich w to, że św. Tomasz prowadził działalność misyjną w ich ojczyźnie.
Są podstawy by sądzić, że św. Tomasz przybył do Indii, głosił ewangelię, założył Kościół i umarł tam jako męczennik. Indyjscy chrześcijanie wierzą, że św. Tomasz przybył do Cranganore, w stanie Kerala, w 52 r. n.e. Utworzył siedem gmin chrześcijańskich: Cranganore, Palur, Paraur, Gokkamangalam, Niranam, Chayal i Quilon, i konsekrował dla nich biskupów. Chrześcijanie indyjscy wierzą też, że ich Kościół jest najstarszym spośród wszystkich Kościołów chrześcijańskich na świecie.

Andrzej Kerner - „Bóg urodził się na Wschodzie”

„Bóg urodził się na Wschodzie”  to zbiór reportaży, artykułów i rozmów na temat chrześcijańskiego Wschodu i Azji Środkowej. Andrzej Kerner...